آزمون تک دانه ساینده یکی از آزمایش های اولیه برای شناخت بنیادی رفتار ماده و مکانیزم شکل گیری براده تحت فرایند سنگ زنی است. در این آزمایش یک دانه به نمایندگی از دانه های موجود در چرخ سنگ، با قطعه کار درگیر خواهد شد و تفسیر نتایج آن کمک قابل توجه ای در شناخت رفتار سنگ زنی این ماده می کند و مکانیزم براده برداری ماده را تعیین خواهد نمود. پلی اتراترکتون به دلیل خواص منحصر به فرد مکانیکی و شیمیایی اش در صنایع هوا و فضا و مهندسی پزشکی مورد توجه قرار گرفته است. یکی از کاربردهای این ماده ساخت ایمپلنت ها در صنایع پزشکی است. در این آزمایش تاثیر ضخامت براده برداشته نشده بر روی مکانیزم شکل گیری براده پلی اتراترکتون مطالعه گردیده است. آزمایش های متعددی در عمق های برشی مختلف (شروع از 1 میکرومتر) و سرعت های برشی متفاوت (5، 10 و 15 متر بر ثانیه) انجام گرفت. با افزایش سرعت برشی، به انرژی مخصوص بالاتری نیاز است و مقدار انرژی مخصوص در حداکثر عمق برش به مقدار j/mm3 2. 5 میل می کند.

تحقیقات بر روی فرآیندهای خراش اغلب به منظور بررسی فرایندهای پرداختکاری مانند سنگ زنی انجام می گیرند. فرآیند سنگ زنی به گونه ای است که تعدادی لبه ساینده با توزیع آماری خاص با سطح قطعه کار درگیر شده و از آن براده برداری می کند. در این تحقیق فرآیند خراش و براده برداری را برای یک تک دانه ساینده از تعداد بیشمار دانه های ساینده قید شده بر روی چرخ سنگ به عنوان یک المان کوچکتر در نظر گرفته می شود. اکنون می توان با یک توزیع آماری فرآیند براده برداری را برای همه لبه های ساینده درگیر در عملیات سنگ زنی بسط و توسعه داد. این امر منتج به بهبود کارایی و کیفیت ماشینکاری بخصوص سنگ زنی شده و همچنین از مکانیک سنگ زنی بینشی وسیع حاصل خواهد شد. پس از ایجاد خراش و بررسی آن، از زاویه ای دیگر فرایند براده برداری مورد مطالعه قرار می گیرد. تاثیر پارامترهای توپوگرافی چرخ سنگ و همچنین تاثیر پارامترهای سینماتیکی و ورودی های فرایند بر روی مکانیزم براده برداری مورد بررسی قرار گرفت. یافته ها حاکی از آن است که افزایش سرعت برشی منجر به تغییر مکانیزم براده برداری از شخم به برش می گردد. شکل دانه های ساینده تاثیر قابل توجهی بر مکانیزم های براده برداری دارند. در دانه های کند با افزایش عمق برش، پدیده شخم زنی بیشتر اتفاق می افتد و کارایی فرایند کمتر است. اما در دانه های ساینده تیز با یک لبه برنده عکس حالت فوق رخ می دهد. در صورتی که دانه ای در حین فرایند بشکند و چند لبه شود تا حدودی رفتار آن به سمت دانه کند میل می کند.

آزمون تک (C-test) به طور گسترده ای به عنوان یک نوع آزمون بسندگی زبان شناخته می شود. بیشتر شواهد لازم برای تایید این مطلب از طریق تحقیقاتی گردآوری شده است که از همبستگی استفاده کرده اند. با این همه، این تحقیقات فقط تا حدودی موفق به اثبات روایی سازه ای آزمون تک شده اند. به علاوه، این گونه تحقیقات هیچ اطلاعاتی در مورد فرایندهایی که به هنگام پاسخگویی به این آزمون در ذهن آزمودنی اتفاق می افتد ارایه نمی دهند. از طرف دیگر، واکاوی پروتکل کلامی به عنوان ابزار مهمی برای اثبات روایی آزمون تک توصیه شده است. در این پژوهش، یک آزمون تک متشکل از 5 متن با 100 ماده به 26 دانشجوی ایرانی سال آخر رشته زبان انگلیسی داده شد و به منظور آگاهی از فرایندهایی که به هنگام پاسخگویی به ماده ها در ذهن آزمودنی ها صورت گرفته بود واکاوی واگرای پروتکل کلامی انجام گرفت. نتایج این پژوهش حاکی از آن است که در مجموع آزمودنی ها 13 راهکار گوناگون را بکار گرفتند که برخی کل به جز و برخی دیگر جز به کل بودند. البته نتایج نشان می دهد بسته به نوع ماده های آزمون تک و نیز سطح بسندگی، آزمودنی ها در موارد مختلف از راهکارهای گوناگون استفاده کردند. مهمتر آن که نتایج نشانگر روایی سازه ای آزمون تک به عنوان آزمون بسندگی می باشد.در زبان انگلیسی از یافته های تجربی در مورد انواع مهارت های فرعی توانایی خواندن استفاده کرده و از کاربرد دسته بندی هایی که مبتنی بر شواهد تجربی نیستند خودداری کنند.

ماشین کاری با جریان ساینده (AFM) یک فرآیند نسبتا جدید با نرخ براده برداری کم برای پلیسه گیری، برداشت لایه های سفید و پرداختکاری قطعات صنعتی با شکل پیچیده در میان فرآیندهای غیر سنتی می باشد که عمل پرداختکاری در آن، از طریق جریان یک ترکیب ویسکو الاستیک حامل ذرات ساینده تحت فشار پیستون بر روی سطح مورد نظر صورت می گیرد. در این پژوهش فرآیند ماشینکاری جریان ساینده در پرداخت کاری فولاد ابزار گرم کار H13 مورد بررسی قرار گرفته و با اعمال یک میدان مغناطیسی خارجی حول قطعه کار سعی در افزایش نرخ براده برداری و صافی سطح شده است و تاثیر شدت میدان مغناطیسی، مش ذرات ساینده و سختی قطعه کار بعنوان پارامترهای ورودی فرآیند بر روی خروجی های فرایند شامل زبری سطح و نرخ براده برداری مطالعه شده است. همچنین مدل رگرسیونی نرخ براده برداری و زبری سطح توسعه داده شده و آنالیز واریانس آنها نیز انجام شد. نتایج این مطالعه نشان داد که افزایش مش ذرات ساینده سبب کاهش زبری سطح و نرخ براده برداری می گردد، از طرفی افزایش شدت میدان مغناطیسی موجب زیاد شدن نرخ برداشت ماده و بهبود صافی سطح می گردد. همچنین با افزایش سختی قطعه کار نرخ براده برداری شده کاهش یافته و در شرایط یکسان پرداخت، صافی سطح بدست آمده نیز بیشتر می شود.

فرآیند ماشینکاری به روش جریان ساینده دورانی یکی از فرآیندهای نوین پرداخت سطح محسوب میگردد که در آن برداشت ماده در ابعاد میکرو یا نانو و به کمک ذرات ریز ساینده انجام می شود. ماشینکاری به روش جریان ساینده دورانی در مقایسه با دیگر روش های پرداختکاری، برای پرداخت سطوح داخلی و خارجی پیچیده خیلی موثر و مناسب می باشد. در این پژوهش فرآیند ماشینکاری به روش جریان ساینده دورانی در پرداختکاری فولاد ابزار گرم کار H 13 مورد بررسی قرار گرفته و با دوران قطعه کار سعی در افزایش نرخ براده برداری و کاهش زبری سطح شده است. در این راستا، تاثیر سرعت دورانی، مش ذرات ساینده و سختی قطعه کار بعنوان پارامترهای ورودی فرآیند بر روی پارامترهای خروجی فرآیند شامل زبری سطح و نرخ براده برداری مطالعه شده است. نتایج این مطالعه نشان داد که اعمال سرعت دورانی موجب افزایش نرخ براده برداری و بهبود صافی سطح می شود. افزایش مش ذرات ساینده سبب کاهش نرخ براده برداری و افزایش بهبود زبری سطح می گردد. همچنین با افزایش سختی قطعه کار، نرخ براده برداری کاهش یافته و در شرایط یکسان پرداخت، صافی سطح بدست آمده برای قطعه کار با سختی بیشتر بهتر از صافی سطح بدست آمده برای قطعه کار با سختی کمتر می باشد.

در این مقاله، چگونگی استفاده از سنگ ساینده در آزمون پین روی دیسک برای ارزیابی رفتار سایش ساینده چند نوع فولاد با ریزساختارهای اولیه متفاوت، مورد بررسی قرار گرفت. عواملی نظیر نوع فلز مورد آزمایش، نوع سنگ ساینده، میزان نیروی عمود بر پین، سرعت خطی دیسک و طول مسیر سایش بر میزان و مکانیزم سایش مطالعه شد. نتایج نشان داد که سختی اولیه فولاد نمی تواند به تنهایی مقاومت به سایش یک فولاد را تعیین نماید بلکه به ساختار اولیه و تغییرات ساختاری آن در اثر نیروهای سایشی باید توجه داشت. همچنین با انتخاب و طراحی صحیح آزمایش، استفاده از سنگ های ساینده می تواند روش مناسبی برای ارزیابی رفتار سایشی و تریبولوژیکی مواد مقاوم به سایش نظیر فولاد هادفیلد باشد. در حالی که این روش برای فولادهای نرم (ساده کربنی) مناسب نیست.

نیاز روزافزون به سطوح پرداخت شده دقیق و ناتوانی روشهای سنتی - به دلیل شکل و هندسه خاص قطعه و عدم امکان دسترسی به سطح مورد نظر، در بسیاری از موارد - باعث شده است تا روشهای جدیدی برای این کار ابداع شوند. یکی از این روشها پرداخت با استفاده از ابزار ساینده ای است که در میدان مغناطیسی حرکت می کند. طبیعتا یکی از خواص سطوحی که پرداخت می شوند صافی سطح آنها است، که در این تحقیق بررسی شده است. در این آزمایشها برخی عوامل موثر بر صافی سطح مانند مقدار ساینده، زمان ماشینکاری، سرعت برشی، شدت میدان مغناطیسی و تاثیر آنها بر صافی سطح بررسی شده است. بر اساس نتایج به دست آمده در بهترین شرایط با ساز و کار طراحی شده با استفاده از آهنربای دایمی با چگالی شار مغناطیسی 1T و 8gr پودر ایلمنیت با مش 150 با سرعت دورانی 750RPM و 30 تا 40 دقیقه انجام فرآیند، زبری سطح از 2µm Ra به حدود 0.45µm Ra رسید.

این مقاله گزارشی است در زمینه مقایسه آزمون تکمیل متن چند گزینه ای و آزمون تک به عنوان ابزارهای سنجش بسندگی انگلیسی به عنوان زبان خارجی. پس از انجام مراحل لازم برای تهیه آزمون تکمیل متن چند گزینه ای و آزمون تک آن دو با هم مقایسه گردید. ملاک تجربی برای روایی سنجه ای آزمونها آزمون تعیین قوه دانشگاه کمبریج بود. هر دو نوع آزمون از نظر روایی و پایایی قابل قبول بودند ولی آزمون تکمیل متن چند گزینه ای از نظر پایایی، روایی، آسانی ماده ها، قدرت تمیز ماده ها، و سهولت تصحیح برتر از آزمون تک بود.